Monika A . Koperska posiada stopień doktora nauk chemicznych, jest specjalistką chemii konserwatorskiej oraz badań nad degradacją materii. Jest absolwentką Międzywydziałowych Studiów Matematyczno-Przyrodniczych Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz międzynarodowych studiów magisterskich Advanced Spectroscopy in Chemistry, realizowanych na Uniwersytecie Jagiellońskim i Université des Sciences et Technologies w Lille we Francji. Ukończyła również studia podyplomowe „Analiza i dokumentacja tekstyliów zabytkowych” na Politechnice Łódzkiej.

Doktorat z nauk chemicznych uzyskała na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie badała mechanizmy degradacji jedwabiu i możliwości spowalniania jego starzenia, wykorzystując m.in. XVI- i XVII-wieczne tkaniny historyczne. W latach 2016–2019 odbyła staż podoktorski NCN FUGA w Centrum Nauk Biologiczno-Chemicznych Uniwersytetu Warszawskiego, prowadząc badania nad degradacją fibroiny i keratyny oraz zachowaniem zabytkowych tkanin, w tym kolekcji arrasów Zamku Królewskiego na Wawelu. Pracowała również na Wydziale Chemii UJ oraz w Narodowym Centrum Badań Jądrowych w Świerku, gdzie w ramach centrum doskonałości NOMATEN zajmowała się popularyzacją i upowszechnianiem nauki.

Jej zainteresowania naukowe znajdują się na styku chemii, fizyki i ochrony dziedzictwa kulturowego: od badań struktury i starzenia białek, papieru i historycznych tekstyliów po poszukiwanie metod pozwalających przedłużać życie materialnych świadectw przeszłości. Jest twórczynią Wirtualnego Muzeum Zaginionych Wynalazców, w ramach którego wraz z interdyscyplinarnym zespołem bada i zabezpiecza rozproszone zbiory związane z polskimi wynalazcami.

Od lat zajmuje się również komunikacją naukową. W 2012 roku wygrała polską edycję FameLab, a w światowym finale FameLab International zdobyła II miejsce oraz Nagrodę Publiczności. Jest autorką i prowadzącą programów popularnonaukowych, wykładowczynią komunikacji naukowej na Uniwersytecie Warszawskim oraz współautorką książki „Ja chcę Nobla” wydanej przez PWN.

O wykładzie:

Czy można sprawić, żeby dla dzieła sztuki czas płynął wolniej? Każdy przedmiot jest w pewnym sensie wiadomością wysłaną z przeszłości — ale materia, która ją niesie, nieustannie się zmienia. Światło, temperatura, wilgotność i reakcje chemiczne sprawiają, że papier żółknie, pigmenty blakną, a włókna tkanin tracą swoją strukturę. Entropii nie potrafimy zatrzymać, możemy jednak wpływać na tempo tych przemian.

Podczas wykładu pokażę, jak fizyka i chemia pomagają budować taką „maszynę czasu” dla materii — od najstarszych polskich tkanin i pierwszej polskiej fotografii barwnej po książki stojące na naszych półkach i ulubioną jedwabną bluzkę. Bo jeśli mamy utrzymać ten dialog z przyszłymi pokoleniami, musimy najpierw nauczyć się, jak kupić materii trochę czasu.

Wykład ten jest równocześnie wykładem w ramach Festiwalu Nauki.