Dlaczego mówimy o „promieniowaniu elektromagnetycznym”, skoro foton — cząstka światła — nie ma ładunku elektrycznego ani momentu magnetycznego?
Dlaczego mówimy o „promieniowaniu elektromagnetycznym”, skoro foton — cząstka światła — nie ma ładunku elektrycznego ani momentu magnetycznego?
Światło może być interpretowane na dwa sposoby: zarówno jako fala elektromagnetyczna, jak i strumień fotonów. Tę niejednoznaczność nazywamy „dualizmem korpuskularno-falowym”. W opisie klasycznym światło jest falą zmiennych pól elektrycznych i magnetycznych, co symbolicznie przedstawia rysunek poniżej.

Podsumowując: foton nie ma ładunku elektrycznego ani własnego momentu magnetycznego, ale jest kwantem pola elektromagnetycznego. To właśnie natura pola, którego wzbudzeniem jest foton, uzasadnia określenie „elektromagnetyczne”. Foton może oddziaływać z materią, między innymi poprzez jej pochłanianie lub rozpraszanie. Światło ujawnia cechy falowe, takie jak interferencja w doświadczeniu Younga, oraz kwantowe, na przykład w zjawisku fotoelektrycznym, w którym energia jest przekazywana w porcjach.