Dlaczego używamy nazwy „promieniowanie elektromagnetyczne”?

Pytanie

Pyta Michal

Dlaczego mówimy o „promieniowaniu elektromagnetycznym”, skoro foton — cząstka światła — nie ma ładunku elektrycznego ani momentu magnetycznego?

Odpowiedź

Odpowiada Filip Alechno

Światło może być interpretowane na dwa sposoby: zarówno jako fala elektromagnetyczna, jak i strumień fotonów. Tę niejednoznaczność nazywamy „dualizmem korpuskularno-falowym”. W opisie klasycznym światło jest falą zmiennych pól elektrycznych i magnetycznych, co symbolicznie przedstawia rysunek poniżej.

W opisie kwantowym foton jest tzw. kwantem pola elektromagnetycznego, czyli najmniejszą porcją energii wcześniej wspomnianej fali. Wzór który łączy charakter kwantowy i falowy fotonu to sławny wzór de Broglie’a, który w 1924 roku postawił śmiałą hipotezę, że każdą cząstkę materii (elektron, proton, neutron, itp.) oraz fotony można utożsamiać z falą o długości $\lambda$, opisaną wzorem $\lambda = \frac{h}{p}$, gdzie $h$ to stała Plancka, a $p$ to pęd tej cząstki bądź fotonu.

Podsumowując: foton nie ma ładunku elektrycznego ani własnego momentu magnetycznego, ale jest kwantem pola elektromagnetycznego. To właśnie natura pola, którego wzbudzeniem jest foton, uzasadnia określenie „elektromagnetyczne”. Foton może oddziaływać z materią, między innymi poprzez jej pochłanianie lub rozpraszanie. Światło ujawnia cechy falowe, takie jak interferencja w doświadczeniu Younga, oraz kwantowe, na przykład w zjawisku fotoelektrycznym, w którym energia jest przekazywana w porcjach.